خط نشان
در ادامه اطلاعات مربوط به این مطلب و نکات قابل توجه آن را مشاهده میکنید.
يكى از همين جمعه ها خودم را بر مى دارم ميانِ پياده روهاىِ هميشه مرده ى اين شهر كه هيچ لبخندِ آشنايى، نمى يابى در آن ... يا بهتر بگويم: لبخندى نمى يابى! در مركزى ترين نقطه اش مى نشينم پايم را در يك كفش مى كنم؛ كه يا همين حالا آشناترين لبخندِ دنيا را ، تحويلِ من ميدهى؛ يامن، همه ى روزهاى باقيمانده را همين جا مى نشينم ! خط و نشان نمى كشم، اما باوركن! من ديگر ، نگاه غريبه ها را تاب و توانم نيست!
برچسب:
نویسنده: نیکی نظری