تنهاترین تنها

ملالی نیست جز حسرت یک خنده ی از دلاز آن زمان که رفته ایدیگر چشم به آسمان ندوخته ایمتا بیابیم ستاره ای که نشان می دادیدیگر کسی سراغ آسمان را هم نمی گیردکه بغض آلود است و ابریاما ، نه بارانی و نه اشکیهمه سر به لاک غم دارندشاعران از فراق می گویندشهر از ترانه غم آذین استو تو باور نمی کنیکه همگان خاموشندهمگان لب دوختندتنها گروهی مد هو شندما هستیم و اندوهی مداومکه گاه باور وعده های پوشالیاز یادمان می برد که غمگینیمخانه ها سوت و کورندکوچه ها پائیزیستشهر در دست بی تدبیری استو عشق ، واژه جان گیریستکه حقیقت بی پروائیستهرکه خدا جوی استدرد مند استو هر که از خدا دور استفرهمند استب...

ادامه مطلب