ایدوست

سازم بشکست آخر از آهنگ صدایت

ای دوست کجایی که دلم کرده هوایت

دیگر تو چرا وا نکنی پنجره ها را

کز راه هوا بوی گل آید ز سرایت

از کوچه ی ما همچو نسیمی گذری کن

می میرم اگر کم بشود مهر و فایت

چنگم شود آشفته سه تارم بنوازد

وقتی بسرایم غزلی تازه، برایت

بی تابم و یک لحظه ی آرام ندارم

بازآ که بیاویزم از آن زلف، رهایت

حیران شدم ای گل که چرا قدر ندانی

با این همه حسنی که چنین داده خدایت

روزی که عسل، گوشه ی چشمی بنمایی

برخیزم و یکباره کنم جان به فدایت