تنهاترین تنها

زمستان است و چشم ڪوچہ از انتظارت ، سپید پرندهے مهــاجرم بڪَو با ڪدام برف مینشینی بر شاخسـار تنهاییام؟دلواپـس ســرما نباش اینجا از هیــزمِ دل آتشی برایت روشـن ڪردهام + نوشته شده در پنجشنبه بیست و هشتم دی ۱۴۰۲ ساعت 9 PM توسط حسن  |  بخوانید...

روزهای آخر اسفندمیتواند يادم بیاندازد كه زندگیهمين استهمين روزهای تند و تند دويدنهابشورها و بسابها،از نو، نو شدنهابا خودم میگویم آدمیزاد همموجود عجيبیاست..میداند همين چند صباح ديگرصدای ساز و دهل تحويل سال كه بيايدو بگذرد دوباره شروع میكندبه آرام شدنها و در خود راكد ماندنهاشلوغ و درهم و شلخته و كثيف كردنهاو هر روز كهنه تر شدنهااما هنوز مثل هر سال راه خودش را میروددوباره از نو برای نو شدن ذوق میكند واز فكر آمدن فروردين توی دلش قند آب میشودگندمش را سبز میكندهفت سينش را میچیندو بعد مینشیند كنار قرآن و آئينهآرزوهای شاد و رنگیاش راتوی ذهنش مرور میكندكه انگار هنوز هم از لابلای آن همه تاریکیكه بر زندگی خودش و اطرافيانشبارها و بارها سایه انداخته استروزنههای اميد را میبیندو به آن دلخوش است..خدا اين...

دلمبرای کسی تنگ شده استکه هیچکسجای خالیش را برایم پر نمیکندوهیچ چیزمرا از هجوم خالی اونمی رهاندبا او خاطراتی دارمکه تمام نمیشودبلکه تمامم میکنـــدچقدر دلم برای توتنگ شده اســت...

میدانم سازِ دلت این روزها کوک نیستولی زندگی شوخی نیستسازت کوک باشد یا نباشدباید بنوازی برایِ نیاز دردِ نان سمفونیِ غمانگیزی است که این روزها غمگینتر نواخته میشودتو که آن را میشنوی بیتفاوت از کنارش نگذربه لبخندی به تشویقی به...دلهایِ ناکوکِ این روزها را دریاب...

سکوتی می کنم به بلندی فریادفریادی که فقط و فقط خدا آگاه باشداز راز دلم از این روزهای تنهایی و دوری وحسرتکه در این هجـــــــــوم تاریکیصدای دل هم به جایی نمی رسد...

دوست مجازی من؛حواست بــہ "دلت" باشد...آن را هرجایی نگذار...این روزهـا دل را مے دزدند...بعد ڪہ بہ دردشان نخــورد...جـاے صندوق پست !آن را در سطــل دور ریز مے اندازنــد !!!و "تــــــــــو"خوب مــے دانــے ...دلــے ڪـہ المثنے, شد دیـگـر"دل"نمـے شــود......

پاییز بغض فرو خوردهاشکهایی است که در گلوخشک می شوندو آواز سوزناک پرنده هاستهنگام کوچ اجباریپاییز،درد دلتنگی, های تلنبار شدهدر کوچه باغ دل پرستوهای عاشق است...

دلم برای خندههای بی دلیلبرای شادمانیهایِ بی سبببرای بی ریا بودندلم برای روزهای خوشِزندگی تنگ شده استدستم را بگیرو به من بگوچگونه در گرگ و میشِ اینروزگارِ پر بالا و پایینِ همیشه خاکستریهنوز میتوانم بخندم ؟؟؟...

.نمیدانم آرزویت چیست ؟ اما من برای رسیدن تو به آرزویت، دستانم را به آسمان و سبزه دلم را به نیت تو وآرزوهایت گره میزنم. سیزده بدر روز آرزوهاتون مبارک ...

بچه ڪه بودیم"دل دردها" را به زباڹ ڪَریه می ڪَفتیم همه میفهمیدڹ اما الان که بزرڪَ شدیم"درد دلها" را به هر زبانی میگویم ڪسی نمیفهمه ...

کوزه گر از کوزه شکسته آب میخورد قاب عکسم کجای دلت،خاک میخورد من که عمری در تمنای تو بودم دستهایت با دست او،عجب تاب میخورد دلم پژمرده شد از این دوری اجباری ظلم است که از عشقت،عسل ناب میخورد اشکهایم سر راهت نشسته بودند،اما نیلوفر همیشه آب از مرداب میخورد تو اگر در عشق او غرق شده ای،باش این دریایست که خود از سراب میخورد ...

من عاشق سکوتم و کم حرف می زنم هر وقت دل شکسته ترم حرف می زنم از تو شنیده ام که حریم خداست دل با تو از آستان حرم حرف می زنم مثل «فروغ» دلخوش یک شام تیره ام وقتی که از نهایت غم حرف می زنم من عاشق سکوتم و رنجی همیشگی با لهجه ی سیاه قلم حرف می زنم دریا تویی و رود منم؛ رود رهگذر یک روز می رسیم به هم حرف می زنم آن وقت در کنار تو آرام می شوم آن وقت با زبان دلم حرف می زنم این نامه چند خط غم هر روزه ی من است من شاعرم...به لحن قلم حرف می زنم......