تنهاترین تنها

اگر کسی را داری که در این درهم ریختگیِ عاطفهها به شیوهای احمقانه دوستت دارد، احساسش را جدی بگیر...وقتی بیحساب و کتاب چشمهایش فقط تو را میبینند و قلبش تو را میجوید،وفاداریش را قدر بدان...در روزگار عقلهای محاسبهگر، کم اند اینگونه دیوانهها...اگر کسی را داری که به دور از بازیهای مکارانهی رابطه برایت عشق و نور میآورد، همان است که سالها بعد در روزهای دلگیری و دلتنگیات به او محتاج خواهی شد...او همان است که به تو آرامشی از جنس اصالت بشر خواهد داد...اگر چنین کسی را داری، در روز عشق دستش را بگیر و پلههای پشتبام را با او بالا برو و فریاد بزن:دوستت دارم...طوری که صورت عبوس شهر از هجوم احساسات مردمش سرزنده شود...طوری که قلب شهر پر از آغوش و بوسه شود...طوری که حال شهر برانگیخته شود... + نوشته ...

قسمت اين بود که من با تو معاصر باشم تا در اين قصه پر حادثه حاضر باشم حکم پيشانی ام اين بود که تو گم شوی و من بــه دنبال تو يک عمر مسافــــر باشـــم تو پری باشـــی و تا آن سوی دريا برویم من به سودای تو يک مرغ مهاجر باشم قسمت اين بود، چرا از تو شکايت بکنم؟ يا در اين قصـــه بــــه دنبال مقصر باشم؟ شايد اين گونه خدا خواست مرا زجر دهد تا برازنده اســــم خوش شاعـــر باشـــــم شايد ابليس تو را شيطنت آموخت که من در پس پرده ايمان بــــه تــــو کافـــر باشـم دردم اين است که بايد پس از اين قسمت ها سال هــــا منتــظـر قسمت آخـــــر باشــــــم...